Yazdan kalma bir burukluğun izleri gibi

üstümde duruyorsun.

Yerlisi sandığı yerlerin yabancısı çıkan kuş

yuvasını bozuyor.

Bir melek dünyalık yaralara merhem olacak

sevaplar yazıyor.

Yürümekle varılamayan yerlere göz koyan bir yazgı varsa eğer

geçmişin paslı duraklarında bekletiyor beni

 

Ahvale dayanıyor,

hakikatin acısıyla beslenen kalptir, diyorum

hüzne estetiğini veren

 

Yalnızlığımı şenlendirsin diye

umutlanmayı unutmanın yanına koyduğum vakitler

dost sofraları kurup kurup kaldırıyorum şiirlerimden

 

Bir halk uyuduğunda

alemin çaresizliğini yüklenip

nereye saklayacağımı bilmediğim yaşamaklar buluyor

utanmak nedir biliyorum.